Ένα ΝΑΖΙστοειδές ΔΕΝ μπορεί να με εκπροσωπεί

Χειρότερο από την ΝΤΟΠΑ στους ολυμπιακούς, χειρότερο από την εμπορευματοποίησή τους και τον πόλεμο των εταιριών, είναι το να σε εκπροσωπεί ένα ΝΙΖΙστοειδές...

Θα μου πεις με την αξία της δεν συμμετέχει; με την αξία της δεν μας εκπροσωπεί;
Η απάντηση σε όλα αυτά είναι.... ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ
...και σωστά, διότι δεν μπορεί να με εκπροσωπεί στην υποτιθεμένη γιορτή της άμιλλας και της αλληλεγγύης ένα άτομο που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο... ΟΧΙ γιατί τρέχει γρηγορότερα, ΟΧΙ γιατί πηδάει ψηλότερα... αλλά  ΔΙΟΤΙ έχει λιγότερα μελανινοκύττταρα...
Ε λοιπόν εμένα αυτό το άτομο που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο λόγω των λιγότερων μελανινοκυτταρων του, δεν μπορεί να με εκπροσωπήσει, δεν έχει το δικαίωμα, αφού εγώ έχω περισσότερα μελανινοκυτταρα στο κάτω κάτω, πως γίνεται να με εκπροσωπεί ένας με λιγότερα, ΑΥΤΟ είναι αδύνατο...
Η ιδέα του αθλητισμού έτσι κι αλλιώς στο σύστημα που την διαχειρίζεται είναι σάπια, είναι σάπια διότι έχασε (οχι οτι είχε φυσικά και ποτέ) την ουσία της ύπαρξης του, αλλά όταν αυτή (η ιδέα) η αλλοτριωμένη αναμιγνύεται και με την ιδεολογία του ΦΑΣΙΣΜΟΥ γίνεται ακόμη πιο αποκρουστική ακόμη πιο χυδαία και ψεύτικη...

Εγω θέλω να με εκπροσωπεί αυτός που πέφτει και σηκώνεται, αυτός που τερματίζει τελευταίος αλλά ήταν εκει, αυτός που δεν πήρε φάρμακα και έχασε, αυτός που προσπάθησε αλλά δεν προκρίθηκε, αυτός που προπονείται σε στάνες, χωρίς θέρμανση, που με το χαρτζιλίκι του αγοράζει ενα ζευγάρι παπούτσια και τα φυλάει γιατί δεν έχει δεύτερα, αυτός που αγκαλιάζει τον αδύναμο και τον κατατρεγμένο... αυτος θέλω να με εκπροσωπεί... τα ΝΑΖΙΣΤΟΕΙΔΗ με τα λιγότερα μελανινοκυτταρα μπορουν να πα να πνιγούν, κι αν δεν ξέρουν το που, έχω να τους υποδείξω μια πηγάδα... εχει αρκετό χωρο ακομα! 

 

@FotiosDaglis

Οι 8 πιο άκυροι τρόποι με τους οποίους η CIA πήγε να δολοφονήσει τον Φιντέλ Κάστρο

Πριν ΗΠΑ και Κούβα "γίνουν" αγαπάκια, τον κερνούσαν τσάι με βακτήρια
 
 

Όταν πριν λίγες μέρες ο Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε επίσημα την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσων ΗΠΑ-Κούβας, στα γραφεία του Λούμπεν επικράτησε ένα μικρός πανικός: Η πτώση του τείχους του Βερολίνου της γενιάς μας;

Ε λοιπόν, όχι.

Βλέπετε η “νέα προσέγγιση” στις σχέσεις με τη Κούβα που εξήγγειλε ο Ομπάμα είναι σίγουρα μια σημαντική στροφή στην αμερικανική πολιτική, αλλά απο τη στιγμή που δεν διανοείται καν να συζητήσει για το εμπάργκο, δεν είναι τόσο δραματική οσο είχε φανεί στην αρχή.
Πρόκειται για δυο χώρες που κάνουν μούτρα η μια στην άλλη απο το 1961, ενώ είναι διεθνώς γνωστό ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ προσπαθούσαν για πάρα πολλά χρόνια να δολοφονήσουν τον Φιντέλ Κάστρο: ο υπεύθυνος ασφάλειας του Κάστρο, Φαμιπάν Εσκαλάντε, αναφέρει οτι οι Κουβανικές αρχές έχουν ταυτοποιήσει περισσότερες απο 600 απόπειρες εναντίον της ζωής του Φιντέλ. 

Είναι δε τόσο μυθιστορηματικές αυτές οι απόπειρες, που μαζέψαμε τις πιο ζόρικες και σας τις παρουσιάζουμε για να δείτε τι πάει να πει “μια μεγάλη χώρα βάζει κωλοδάχτυλο σε μικρότερη”, γατάκια Σαμαρά και Μπένι:

Το σχέδιο με την κωδική ονομασία “Μάκης Ψωμιάδης”

 

Η πιο γνωστή απόπειρα όλων: γνωρίζοντας οτι ο Φιντέλ αγαπάει ιδιαίτερα τα πούρα, οι ύπουλοι γιάνκηδες κατασκεύασαν πούρα με δυναμίτη για να του ανατινάξουν την κομμουνιστική κεφάλα. Ο μύθος θέλει τον ψηλό να καταλαβαίνει οτι κάτι δεν πάει καλά μυρίζοντας τα, άλλα στην πραγματικότητα ήταν κάποιος απο τους άνδρες της προσωπικής του ασφάλειας που αντιλήφθηκε τη φάση.

Ποιος ζει στη θάλασσα σε ανανά; (ο μπομπ πρακτοράκης)

 

Καθώς ο Φιντέλ ήταν φανατικός δύτης στα νιάτα του, οι σατανικοί γιάνκηδες προσπάθησαν να το εκμεταλλευτούν δυο φορές: τη πρώτη σχεδίαζαν να κατασκευάσουν ένα μεγάλο ψεύτικο οστρακοειδές γεμάτο δυναμίτη και τη δεύτερη να φτιάξουν στολή κατάδυσης για τον Φιντέλ, εμπλουτισμένη με μικρόβια που θα του προκαλούσαν σοβαρές και χρόνιες δερματικές παθήσεις.

Το στυλό-σύριγγα

 

Την μέρα της δολοφονίας του Κένεντι, πράκτορας ο οποίος είχε προηγουμένως λάβει απο τη CIA ειδικό στυλό που περιείχε σύριγγα γεμάτη δηλητήριο, πήρε την εντολή να πάει στην Αβάνα και να τελειώσει τη δουλειά. Κι αυτή η απόπειρα όμως απέτυχε.

Η γυναίκα-δηλητήριο

 

Αφού είδαν και απόειδαν, οι ΗΠΑ στρατολόγησαν τη Marita Lorenz, μια γυναίκα με την οποία ο Φιντέλ τσιλιμπούρδιζε και την προμήθευσαν με δηλητηριώδη χάπια. Καθώς πέρασε λίγος καιρός, τα χάπια έλιωσαν, οπότε για την κιουρία δεν ήταν πρακτικό να ρίξει δηλητηριώδες ζουμί στο στόμα του εραστή της ενώ εκείνος κοιμόταν. Σε κάθε περίπτωση ο ψηλός την είχε καταλάβει και σύμφωνα με το μύθο της έδωσε το πιστόλι του λέγοντας της “Βάρα στη καρδιά”. “Δεν μπορώ να το κάνω Φιντέλ”, απάντησε εκείνη.

Το τσάι που σκοτώνει

 

Κάποια στιγμή, η CIA καλλιεργούσε δηλητηριώδη βακτήρια με σκοπό να τα ρίξει στις πετσέτες και στο τσάι του Κάστρο. Μηδέν εις το πηλίκο.

Το όπλο που μπορεί να εξαλείψει τους χίπστερ

 

Θεωρώντας οτι ο αντίπαλος τους είναι κάποιου είδους Σαμψών, οι αμερικάνοι έκαναν πειράματα με χημικές ουσίες, οι οποίες θα μπορούσαν λίγα λεπτά μετά την εισπνοή τους να κάνουν το διάσημο αραιό μούσι του Κάστρο να πέσει, με την ελπίδα οτι οι Κουβανοί θα ξεσηκωθούν όταν δουν το πραγματικό πρόσωπο του ηγέτη τους.

Μια καθόλου διακριτική έκρηξη

 

Η πιο πρόσφατη απόπειρα δολοφονίας του Φιντέλ, ήταν το 2000, κατά τη διάρκεια επίσκεψης του στο Παναμά. Χρησιμοποιώντας 90 κιλά δυναμίτη στο χώρο που θα μιλούσε, ήλπιζαν να τον στείλουν στο φεγγάρι, άλλα η προσωπική του ασφάλεια ανακάλυψε τι παίζει.

Το μιλκσέικ που φέρνει όλους τους πράκτορες στην αυλή του Φιντέλ

 

Η απόπειρα που έφτασε πιο κοντά απο οποιαδήποτε άλλη, ήταν το 1963, όταν ο Κάστρο παραλίγο να πιει δηλητηριασμένο μιλκ-σέηκ. Η ατυχία για τον σερβιτόρο-δολοφόνο ήταν οτι το δηλητηριώδες χάπι που έπρεπε να χτυπηθεί στο μπλέντερ παρέα με γάλα και παγωτό, κόλλησε στα τοιχώματα της κατάψυξης όπου ήταν καβατζωμένο και στη προσπάθεια του να το ξεκολλήσει, το κατέστρεψε.

ΠΗΓΗ 
 

Ξεφτισμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις

Εν αρχή ήρθε το χάλκινο μετάλλιο.
Χάλκινη η Κορακάκη, ψεύτικη η ακρογιαλιά.
Ψεύτικο και το μεγαλείο, που σου μάθαν στο σχολείο. Κι εγώ ξένος μετανάστης σου Ελλάς.
Κι ευτυχώς που δεν αξιοποιήσαμε τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις και μας έμειναν αμανάτι να σαπίζουν, για να στεγάζουν σήμερα στοιβαγμένες προσφυγικές ψυχές, της γης τους κολασμένους, που καίγονται στα καζάνια της επίγειας κόλασης και του καπιταλισμού που σαπίζει.
Κι όσο για σκοπευτήρια, έχουμε αυτό της Καισαριανής, για να τουφεκίζουμε τους απάτριδες, που υπεράσπισαν την πατρίδα, τραγουδώντας στίχους της Διεθνούς, και για να φτιάχνει τη λεζάντα του ο Τσίπρας. Δε χρειάζονται περσότερα. Οι αθλητές μπορούν να προπονούνται σε νταμάρια, όπου δεν υπάρχουν κόκαλα απάτριδων να τρίζουν, καθώς τα τιμούν Πασόκοι, για να τους ανατριχιάζουν (τους αθλητές, οι Πασόκοι, παλιοί και νέοι, είναι χοντρόπετσοι και δεν έχουν πρόβλημα).
Κι αν ισχύουν όλα αυτά με το χάλκινο, φαντάσου τώρα με το χρυσό, που ήρθε να χρυσώσει το χάπι και να ρίξει λίγη χρυσόσκονη στη μίζερη καθημερινότητά μας, για να την καλλωπίσει. Ξεφτισμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις...

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά πέφτουν τώρα πάνω στην Κορακάκη και το μετάλλιό της, για να καρπωθούν μέρος από τη λάμψη του, τη δόξα και την υπεραξία που μπορεί να τους προσφέρει στην αγορά. Και μας πυροβολούν κατά ριπάς σα στόχους, από τα 10 και τα 25 μέτρα, από τηλεόραση και διαδίκτυο, για να φουσκώσουν τα στήθη μας -και προπαντός τα μυαλά μας- από εθνική περηφάνια. Φάτε μάτια-ψάρια και θεάματα χωρίς άρτο. Τσιμπήστε κι έναν αθλητικό θρίαμβο στο διάλειμμα από τα απανωτά χαστούκια που τρώμε στην πραγματική ζωή, σαν γεύση από τη ζωή που δε ζήσαμε. Και ούτε πρόκειται, όσο δε βάζουμε σαν δικό μας στόχο, τακτικό, στρατηγικό και γενικώς, να σηκώσουμε κεφάλι, τον κώλο μας από τον καναπέ και να υψωθούμε στον ουρανό για τη δική μας έφοδο.

Έλα να πρασινίσουμε...

Κατά τα άλλα, οι αγώνες του Ρίο είναι μια υπέροχη μπίζνα και μια ωραία ατμόσφαιρα, (όπως στο τένις ανδρών, όπου πλακώθηκαν Αργεντίνοι και Βραζιλιάνοι), με ειδυλλιακά, γαλαζοπράσινα νερά, όπως στην ολυμπιακή πισίνα, όπου οι αθλητές καλούνταν να βουτήξουν με το ζόρι, κι ας φοβούνταν για τη σωματική τους ακεραιότητα (έλα να πρασινίσουμε, που τραγουδούσε και ο Χάρρρυ Κλυνν), πνεύμα (ολυμπιακό, αρχαίο, αθάνατο) και ηθική. Όπως για παράδειγμα στην κολύμβηση γυναικών, όπου η Αμερικανίδα ολυμπιονίκης αρνήθηκε να δώσει το χέρι της στη Ρωσίδα, που βγήκε δεύτερη, εξασφαλίζοντας στο παρά πέντε τη συμμετοχή της στους αγώνες. Ενώ το κοινό την αποδοκίμαζε ρυθμικά, την έκανε να βάλει τα κλάματα και να δηλώσει πως δεν περίμενε να ζήσει την αθλητική εκδοχή του ψυχρού πολέμου, εικοσιπέντε χρόνια μετά το τέλος του. Αλλά είναι συνηθισμένη από τέτοιους πολέμους (παρά κι ενάντια στο συμβολισμό του επιθέτου της), γεννημένη γαρ το 94' στο Γκρόζνι της Τσετσενίας...

Πραγματικό κλαυσίγελος όσα έγιναν στο Ρίο με την Εφίμοβα

Οι "βδέλλες" στο κορμί του Φελπς όμως δε φαίνεται να ενοχλούν και να αναστατώνουν κανέναν. Στο κάτω-κάτω, δεν έχει αποδειχτεί επιστημονικά πως οι βεντούζες δίνουν πλεονέκτημα με παράτυπο τρόπο στους αθλητές. Και μην ξεχνάτε (όσοι διαβάζετε Αστερίξ) πως στην Ελλάδα επιτρέπεται να κλέβει κανείς χύτρες με μαγικό ζωμό, από καλύβες εκεί κάτω, όπου η πόρτα δεν κλείνει πολύ καλά και κανείς δεν τις φυλάει τη νύχτα.

Μην είστε καχύποπτοι. Μπορεί να είναι από εκείνη τη σκηνή στο Stand By Me

Και το ολυμπιακό δελτίο είναι γεμάτο από τέτοιες λεπτομέρειες, προσωπικές ιστορίες και διάφορες μικρές ειδήσεις, που σχεδόν δεν προλαβαίνει να τις καταγράφει κανείς.
Αθλητές που αποκλείονται λόγω μέθης.
Άλλοι που θέλουν να εξεμέσουν, όχι από το ποτό και τα μεθεόρτια της μέθης,αλλά με τους πανηγυρισμούς των νικητών.
Τενίστες, που πρέπει να παίξουν τρεις αγώνες σε μια μέρα (αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι τα βγάζουν πέρα γιατί ντοπάρονται, εκτός κι αν είναι Ρώσοι).
Αμερικανοί μπασκετμπολίστες (αυτοί κι αν είναι καθαροί, αφού δεν τους ελέγχουν ποτέ, βάση νόμου και ειδικής συμφωνίας με το ΝΒΑ) που μπερδεύουν τα σπα με τους οίκους ανοχής. Κάπως σαν κι αυτούς που πιάνονται στα πράσα και δηλώνουν παραπλανημένοι, γιατί νόμιζαν πως πήγαιναν για ένα απλό μασάζ.
Έλληνες αθλητές που έχουν κάθε δίκιο να εξοργίζονται με την υποκρισία της πολιτικής ηγεσίας που είναι θερμός υποστηρικτής των φωτογραφιών με ολυμπιονίκες. Ακόμα κι αν είναι πιο ανορθόγραφοι κι από χρυσαυγίτες (ή μάλλον το πρώτο, λόγω του δεύτερου).

Οι δύο όψεις του καπιταλιστικού Μεσαίωνα

Ένας πολιτισμένος δυτικός κόσμος, που καταφέρνει να  σοκάρεται ταυτόχρονα με το μαντίλι και το παντελόνι μιας Αιγύπτιας, αλλά και με το ανάρμοστο μίνι μιας Αγγλίδας παρουσιάστριας.
Περνιέται όμως για προοδευτικός κι απελευθερωμένος, επειδή υπάρχουν κάποια περιστατικά, όπως η πρόταση γάμου μιας Βραζιλιάνας που ήταν στους υπεύθυνους της διοργάνωσης. προς την αγαπημένη της, που συμμετείχε ως αθλήτρια στο τουρνουά ράγκμπι.

Αγάπη μόνο

Κι έτσι περνάνε σε δεύτερη μοίρα ιστορίες όπως της 41χρονης γυμνάστριας (σε ένα άθλημα όπου θεωρείσαι βετεράνος μετά τα είκοσι), που συνέχισε για το παιδί της, που έπασχε από μια σπάνια και επιθετική νόσο.
Και πτυχές της ισότητας, όπως της περιβόητης χάκα, του καθηλωτικού πολεμικού χορού των Νεοζηλανδών, που τον χορεύουν πριν από κάθε αναμέτρηση, και τους μιμήθηκαν κι οι Νεοζηλανδές αθλήτριες του ράγκμπι, άσχετα αν έχασαν στον τελικό από τις γειτόνισσές τους.

Και για επίλογος το πιο σουρεαλιστικό απ' όλα. Ένας δικαστής στο Ρίο ανέστειλε την απαγόρευση διαδηλώσεων πολιτικού χαρακτήρα στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις και απαγόρευσε την καταστολή τος από την αστυνομία, που εκδιώκει τους διαδηλωτές. Αρκεί αυτοί οι τελευταίοι να εκδηλώνονται με μπλουζάκια, πλακάτ, συνθήματα και με άλλες τέτοιες ειρηνικές μορφές.
Είδες σφε αναγνώστη τι σου είναι η αστική δημοκρατία; Δε φοβάται κανέναν και τίποτα. Ούτε καν τους Ρώσους που τη γλίτωσαν και συμμετέχουν στους αγώνες (ένα ποσοστό 70% από τα μέλη της αρχικής αποστολής).
Υγ:  κερασάκι στην τούρτα, το βραζιλιάνικο τρολάρισμα στην αμερικανίδα τερματοφύλακα, που είχε κάνει δηλώσεις για το πόσο επικίνδυνη είναι η Βραζιλία εξαιτίας του ιού. Το κοινό λοιπόν φώναζε το όνομα του ιού ρυθμικά, κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στα πόδια της (ή τα χέρια της).Πατήστε το σύνδεσμο, για να δείτε το βίντεο.

 

Δεν είναι δυο οι κόσμοι, ο κόσμος για κάποιους είναι ένας, ο άλλος απλά δεν υπάρχει!

Εξοργιζόμαστε διότι λέει είναι πια ΤΟΣΟ εμφανές το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στην εικονική πραγματικότητα που μας προτείνει μια τηλεόραση και στην ταράτσα μια φαβελας...

Θα μου πεις είναι κάτι πρωτόγνωρο;; ΟΧΙ θα σου απαντήσω, είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που περνάει καθημερινά μπροστά απ τα μάτια μας κάνοντάς μας να το συνηθίζουμε όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερο αποδεχόμαστε την ύπαρξη των δυο κόσμων, χωρίς να μπορούμε ή μάλλον καλύτερα, χωρίς να θέλουμε να αντιδράσουμε ουσιαστικά, παρά μόνο αντιστεκόμαστε σπασμωδικά με καταγγελτικα κείμενα (σαν και αυτό πχ) 

Προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε όσους έχουν δημιουργήσει αυτό το χάσμα υπενθυμίζοντας το, διότι αυτό κάνουμε... τρυπάμε την πτέρνα του θηρίου ενώ αυτό μας έχει ξεσκίσει από πάνω ως κάτω... 

Όλος ο κόσμος μας πατάει πάνω σε αυτή την ανισότητα, αυτή η ανισότητα τον τρέφει, αυτή είναι η κινητήριος δύναμη, η φτώχεια συντηρεί την εικονική  πραγματικότητα των πυροτεχνημάτων της τηλεόρασης, όσο γρηγορότερα  αντιδράσουμε ουσιαστικά, τόσο γρηγορότερα θα αναρρώσουμε...

Δεν είναι ενα ακόμα καταγγελτικο κείμενο, δεν προσπαθώ να διορθώσω τον καπιταλισμό και τους ολυμπιακούς αγώνες των φάρμακων της ντρογκας και των εταιριών, δεν έχω τέτοιες ψευδαισθήσεις που έχει ο Τσιπρας και η παρέα του, αυτά δεν μπορούν να διορθωθούν, ειναι απο την γέννα τους προβληματικά, υπάρχουν μόνο διότι τους το επιτρέπουμε και διότι καταφέρνουν να κρύβονται πίσω από παράτες και ταρατατζουμ! 

  @FotiosDaglis